Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Μία αιωνιότητα

Συνήθως φεύγω, λέγοντας ένα απλό γεια, τρομάζοντας να σε κοιτάξω στα μάτια, και φεύγω. Ρουτίνα. Η ρουτίνα του ό,τι ξέρω ότι θα σε βρω ξανά εκεί να σου πω γεια. Γεια σου και σήμερα. Γεια, ήρθα. Και αν δεν έρθω ; Ή αν μία μέρα δεν σε βρω εκεί ;

Όσες νίκες και αν κερδίσουμε το σίγουρο στη ζωή μας είναι ένα : θα χάνουμε πάντα χρόνο. Θα αφήνουμε χρόνο πίσω μας μη μπορώντας να αλλάξουμε ούτε το δευτερόλεπτο που μόλις πέρασε. Αλλά δεν νιώθουμε. Τέτοιοι είμαστε. Περιμένουμε μια ζωή να ζήσουμε , να αγαπήσουμε, να φωνάξουμε. Να σου πω : "άκουσε με λιγάκι, σε θέλω. Εσένα θέλω και απλά θέλω να το ξέρεις. Δεν με νοιάζει ποιες θα είναι οι δικές σου επιλογές, απλά να σου το πω θέλω. Επειδή εσένα θέλω και εσύ θέλω να το ξέρεις".

Αντί αυτού, το ξέρουν όλοι οι υπόλοιποι. Πολλές φορές δεν το ξέρω ούτε εγώ η ίδια. Με αμφισβητώ . Με έχω ανίκανη να γυρίσω ξανά στον πόνο των συναισθημάτων. Εντάξει, ας παραδεχτούμε πως μερικές φορές απλά δεν έχουμε τα κότσια. Δεν τα έχω. Αλήθεια φοβάμαι. Όταν είναι να πλησιάσω κάτι τόσο θαυμαστό τρομάζω ολόκληρη. Έχω μάθει πώς απλά μερικοί άνθρωποι παίρνουν αυτό που θέλουν χωρίς καν να ξέρουν καλά καλά ότι το θέλουν, ενώ άλλων η μοίρα είναι να μην παίρνουν ούτε το ελάχιστο από αυτό που θέλουν με όλη τους την καρδιά. Ίσως, τελικά να ακούγεται πολύ χαζό, "μοίρα". Ειδικά την ίδια στιγμή που πιστεύω ότι εμείς οι ίδιοι ορίζουμε το πεπρωμένο μας παλεύοντας γιαυτά που θέλουμε να αποκτήσουμε. Το θέμα εδώ είναι για ποιον λόγο δεν θέλω να παλέψω για ορισμένα ζητηματάκια.

Μην με βλέπεις να φεύγω τόσο εύκολα. Δεν μου είναι εύκολο. Συνηθισμένο μού είναι. Και μετά αυτές οι ερωτήσεις σου.. που απαντάω με τον πιο χαζό τρόπο. Ναι, δεν είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου. Λες και έχω μία ολόκληρη αιωνιότητα να σε αποφεύγω. Όσο δεν την έχω αυτή την αιωνιότητα άλλο τόσο θα αποκτάω μία αιωνιότητα χωρίς εσένα. Γιατί κάποια μέρα ίσως δεν γυρίσω και αν γυρίσω ίσως δεν θα έχεις έρθει εσύ ή ίσως μία μέρα να σε κοιτάξω στα μάτια και να μην βλέπω τον ίδιο άνθρωπο που φοβάμαι να κοιτάξω τώρα, ίσως μια μέρα σε κοιτάξω χωρίς ντροπή και δεν θα είμαι εγώ η ίδια.

Τόσο ανόητοι είμαστε. Δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από τον χρόνο. Το μόνο που γνωρίζουμε όλοι μας είναι να μετράμε την απώλεια μέσα στον χρόνο αντί των πράξεων που θα μάχονται την ερχομό της απώλειας.



Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Μπουκάλι Κολόνιας.

Θυμάμαι ελάχιστα εκείνον τον χειμώνα. Λογικά θα ήταν ένας από τους ξενέρωτους χειμώνες της Αθήνας,χωρίς χιόνι.Κρύο είχε.Δεν θυμάμαι να κρύωνα, άλλα κρύο είχε χωρίς καμία αμφιβολία. Θυμάμαι την αίσθηση του να μην νιώθεις το ζεστό αίμα να κυλά στις φλέβες σου, να μην ακούς την καρδιά σου να χτυπά στους ρυθμικούς ήχους των ζωντανών. Ήταν ο χειμώνας των νεκρών, των δικών μου νεκρών. 

Η διαδρομή από το αεροδρόμιο προς το κέντρο ήταν η αγαπημένη μου. Βράδυ έφτασα, πάντα μου αρέσει να ταξιδεύω το βράδυ. Η ρουτίνα του αεροδρομίου : όλα με ενοχλούν και έχω αναστατωμένη διάθεση μέχρι να παραλάβω τις αποσκευές μου από τον ηλίθιο ιμάντα με τους πάντα ηλίθιους τριγύρω που τον έχουν περικυκλώσει όπως οι αηδιαστικές μύγες περικυκλώνουν το άτυχο ψόφιο ζωύφιο . Εμένα πάντα θα με βρεις προς το τέλος του ιμάντα, εκεί έχει πολύ λιγότερο κόσμο,και κυρίως πιο υπομονετικούς ανθρώπους. Μου αρέσει η υπομονή, σαν έννοια, σαν παιχνίδι, σαν όπλο,εξασκούμαι συχνά σε αυτή, αλλά δεν είναι και το φόρτε μου. Δεν μου αρέσει να κάνω υπομονή γενικά, μόνο εκεί που πρέπει,μόνο όταν χρειάζεται, μόνο εκεί που κάνει καλό και σε μένα και στους γύρω μου. Για καλή μου τύχη,οι βαλίτσες μου δεν άργησαν, τις μάζεψα γρήγορα-γρήγορα,θα έριξα και κανένα τίναγμα του κεφαλιού,το επιβάλει η φράντζα, τις τακτοποίησα γύρω μου και ετοιμάστηκα να τις τσουλίσω ευγενικά μαζί μου μην μπλεχτούν τα πόδια μου με τα ροδάκια και γίνω ρεζίλι στους ηλίθιους.

Το πρώτο κύμα της ανακούφισης είχε φτάσει, όδευα προς την έξοδο όπου θα με περίμενε εκείνος. Εκείνος, τι να σας πρωτοπώ για εκείνον..Τίποτα δεν θα σας πω. Μόνο πως τον αγαπούσα πολύ. Ακόμα τον αγαπάω,πάντα θα τον αγαπάω. Ετοίμασα γρήγορα ένα εντυπωσιακό χαμόγελο που τα περιείχε όλα -αγάπη,χαρά,αγνότητα,δυναμικότητα, οι πόρτες άνοιξαν, δεν άργησα να τον εντοπίσω μέσα στο πλήθος. Ψηλός,με επιβλητική παρουσία,ζεστό χαμόγελο-ξεχώριζε, παντού ξεχώριζε, και κρατούσε και ένα χριστουγεννιάτικο λούτρινο που έγραφε το όνομα μου για να μου το δώσει. Αν μου έκλεινες τα μάτια θα ακολουθούσα τις μυρωδιές και θα τον εντόπιζα και πάλι. Αυτός λατρεία με το έξοχο ντύσιμο και τα απίστευτα αρώματα, εγώ με τις ευαισθησίες μου στις μυρωδιές, θα τον εντόπιζα στα σίγουρα για να μην αργήσω να πέσω στην τόσο ζεστή αγκαλιά του. Και η αγκαλιά του έχει άλλο άρωμα,διαφορετικό, και δεν υπάρχει στο ράφι με τις κολόνιες του.

Στο αμάξι,λογικά θα προσπεράσαμε τις κοινότυπες ερωτήσεις για το διάστημα που ήμασταν μακριά,εγώ θα χάζευα τη διαδρομή,που τόσο μου άρεσε γιατί είχα φτάσει επιτέλους,τον είχα δίπλα μου και σίγουρα μπροστά μας είχαμε αρκετές μέρες να περάσουμε μαζί μέχρι να φύγω πάλι και να ξανά γυρίσω. Γιατί σε αυτόν γύριζα, δεν πήγαινα. Κάπου εκεί άρχισε να μου μιλάει για το αμάξι, ότι αποφάσισε πλέον να το αποχωριστεί μετά από τόσα χρόνια και να πάρει ένα καινούριο μιας που οικονομικά του έβγαιναν μια χαρά. Άρχισε να μιλάει με ενθουσιασμό για το καινούριο,είχε ήδη δώσει προκαταβολή και το περίμενε μάλλον μετά τις γιορτές. Χάρηκα, αλλά ένιωσα μία θλίψη για το παλιό μας κόκκινο celica. Η εικόνα του είναι συνδεδεμένη με εκείνον,και δεν το λέω μόνο εγώ αλλά και όλοι όσοι τον ξέρουν.

Οι επόμενες μέρες ίσως κύλησαν χαλαρά,και γιατί όχι ; Δεν υπήρχε λόγος βιασύνης για το οτιδήποτε. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και μας ενδιέφερε να τελειώσουμε με τις υποθέσεις του γραφείου, να πληρώσουμε λογαριασμούς και θα φεύγαμε ένα σύντομο ταξίδι. Κάπου θα πηγαίναμε, αλλά και η ονομασία του προορισμού έχει διαγραφεί από τη μνήμη μου. Η μνήμη μου μετά από εκείνον τον χειμώνα έχει αποκτήσει δική της προσωπικότητα, ό,τι με στεναχωρεί και με πληγώνει διαγραφέται αυτόματα από αυτήν. Η μνήμη μου βρίσκεται πολλές φορές σε ένα δικό της επίπεδο άρνησης, και την αφήνω μόνη της, να κάνει όπως νομίζει ότι είναι το καλύτερο για εκείνην. Δεν θέλω να επέμβω σε τέτοιες υποθέσεις.

24 του μήνα. Ο καιρός απαίσιος,μουντός.Είμαστε λίγο πολύ όλοι αγχωμένοι, αργά το απόγευμα πρέπει να κλείσουμε εισιτήρια για το ταξίδι και αύριο ταξιδεύουμε. Είμαστε ακόμα στο γραφείο. Εγώ σε ένα άξεστο λάπτοπ προσπαθώ να δω μία καινούρια ταινία μίας αγαπημένης σειράς.Νομίζω έξω είχε αρχίσει να χαλάει ο καιρός. Όχι μην σκεφτείτε τίποτα όμορφο και χριστουγεννιάτικο, μία ηλίθια βροχή της βρωμόπολης ήταν. Βροχή,τρόπος του λέγειν, ενοχλητικές ψιχάλες. Εκείνος στο γραφείο ασχολούνταν με τα τηλεφωνήματα και τα emails της δουλειάς, θα είχε πιει από το πρωί δύο-τρία χάπια παρακεταμόλης να ηρεμήσει τους πόνους από τους πονοκεφάλους ή ότι άλλον τον βασάνιζε. Ποτέ δεν μου είχε πει. Ποτέ δεν θα έλεγε σε κανέναν. Αυτός ήταν πάντα ο γερός και ο ακέραιος, ο βράχος,ο δυνατός. Και ήταν βράχος, και στήριγμα και ολόκληρη κολόνα του Παρθενώνα ήταν για μένα, και κάτι παραπάνω.Αλλά πάνω από όλα είχε αυτή την περίεργη σύνδεση με το αμάξι αυτό.Και αυτό είχε τώρα χαλάσει, και θα το αντικαθιστούσε και έπρεπε να πάει κάτω εκείνη την μέρα να φτιάξει το παράθυρο που είχε χαλάσει.

Πριν κατέβει κάτω είχε το θράσος να με κάνει να σταματήσω την ροή της ταινίας μου για να τον ακούσω ότι "πάει κάτω".Και κάτω πήγε, και πέθανε, και νοσοκομείο πήγε και πάλι νεκρός ήταν.
Το τι ακολούθησε μετά, το τι παράνοια έζησα από όλο το σόι, δεν περιγράφεται. Τόση υποκρισία για τον θάνατο δεν μπορώ να την καταλάβω. Και τι θα γίνει δηλαδή αν τον κλάψεις τον νεκρό όταν δεν ήσουν εκεί που σε χρειάστηκε ζωντανός ; Άρα τις τύψεις κλαις και όχι τον νεκρό. Και δεν είχα καμία όρεξη να τους ακούω όλους εκεί πέρα να κλαίνε και να ουρλιάζουν λες και τον μεγάλωσαν στις ποδιές τους. Υποκριτές. Και δεν τους άκουγα. Τι νομίσατε ; Θα τους άκουγα ; Όχι δα.

Εδώ βρισκόμαστε και στο κομμάτι που λείπει. Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε,πως έγινε,γιατί έγινε. Θυμάμαι λίγα άτομα που ήρθαν στην κηδεία και πολλά άτομα που δεν τους ήξερα καν. Θυμάμαι ελάχιστους δικούς μου ανθρώπους που ήρθαν καθαρά για μένα αλλά δεν θυμάμαι πότε και πως μπόρεσαν να έρθουν Αθήνα μόνο και μόνο για την κηδεία. Από που το έμαθαν,ποιος τους ειδοποίησε και όλα αυτά. Θυμάμαι την άμεση συμπαράσταση της μητέρας μου που βρέθηκε με μιας Αθήνα και δίπλα μου. Πολλοί ήταν εκεί. Και κυρίως αυτούς τους πολλούς εγώ δεν τους ήξερα και δεν τους ήθελα εκεί. 

Μετά πέρασαν οι μέρες, δεν θυμάμαι πότε και πως, ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε ξανά για Χαλκιδική.Από το γραφείο του μπαμπά θέλησα να πάρω μόνο την κολόνια του που τόσο μου άρεσε και του το είχα πει. Θυμάμαι είχε γελάσει και μου είχε πει "αν είναι θα την προσέχω μην την τελειώσω γρήγορα". Δεν θα τελειώσει καθόλου γρήγορα αυτό το μισό άδειο μπουκάλι μπαμπά . Σου το προσέχω εγώ για σένα.

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Παραμονή Χριστουγέννων.ΞΑΝΑ.


Και μόλις σήμερα ο πατέρας μου μετράει 5 χρόνια μακριά μου..Παραμονή Χριστουγέννων 2007.
Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια..Περνάει ο καιρός..όλα περνάνε..Μόνο στις καρδιές μας μένουν χαραγμένες κάποιες στιγμές που δεν θα περάσουν ποτέ, κάποιες αγάπες που μένουν ανεξίτηλες γιατί αυτές ήταν αληθινές.

Τι να πω, αυτοί που με διαβάζουν ξέρουν ότι μου αρέσει η ωμή παρουσίαση των πραγμάτων και η υπερβολή αλλά δεν θα με έλεγα μελοδραματική. Μου αρέσει να προκαλώ,όχι να ψεύδομαι περί των συναισθημάτων μου. Ίσως σχολιάσω μία φράση που παίζει πολύ καιρό τώρα σε διάφορα στάτους (ίσως να φταίει και το ομότιτλο τραγούδι ), μιλάω φυσικά για την φράση "born to die".

Αυτή η φράση όσο και να θέλει να παρουσιαστεί μελοδραματική και δεν ξέρω και γω τι άλλο, δεν είναι παρά μία πραγματικότητα και κάτι το αναπόφευκτο . Όλοι γεννιόμαστε για να πεθάνουμε. Είναι η φυσική μας κατάληξη. Φυσικά όλοι μας σκεφτόμαστε ότι ο σωστός τρόπος και χρόνος είναι τα γεράματα και όταν θα "έχουμε ζήσει τη ζωή μας " και ότι όλα τα υπόλοιπα συμβάντα είναι άδικα. Αν ο θάνατος είναι άδικος , τι έχετε να πείτε για τη ζωή ; Δίκαιη enough?

Anyway, όχι ούτε εγώ ήθελα να χάσω τον μπαμπάκα μου στα 46 του, έτσι ξαφνικά, λέγοντας μου πως πάει κάτω να φτιάξει το παράθυρο του αυτοκινήτου του, και τον ξανασυνάντησα οριζοντίως στα επείγοντα,νεκρό. Αλλά ότι και να κάνω αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Τον αγαπάω ακόμα,αυτό δεν θα αλλάξει.

Σε όλους εσάς που έχετε χάσει αγαπημένα σας πρόσωπα, μην θλίβεστε άλλο,μην μιζεριάζετε. Και ειδικά άτομα που έχουν χάσει ανθρώπους σε γιορτές ή στα γενέθλια τους και αυτό τους βαραίνει για την υπόλοιπη ζωή τους !

Come on! Όχι δεν χρειάζεται ! Όλοι είμαστε καλά εκεί που είμαστε. Όλα τα άλλα είναι σπατάλη χρόνου.Μην θρηνείς για κάποιον που έχασες,αλλά φρόντισε κάθε μέρα να μην ;πνίγεις τα συναισθήματα σου,αλλά να τα εξωτερικεύεις στους ανθρώπους που θες να τα γνωρίζουν. Το αύριο είναι ΠΑΝΤΑ ΑΡΓΑ.

Καλά Χριστούγεννα !

Α και μπαμπούκα μου ΣΑΓΑΠΑΩ ΡΕ ΜΑΓΚΑ♥

Εγώ και ο μπαμπάς,κάποτε.

Χριστούγεννα με τον μπαμπά στον Λυκαβητό.

Όταν ήμουν μικρή δεν μου άρεσε ο Αη Βασίλης ! Πάντα έκλεγα όταν ερχόταν σπίτι :P
Εγώ,ο μπαμπάς,ο Αη Βασίλης και ο μουσικός μου τάρανδος !